لیدا جان ...

خدا را شکر که بهاری دیگر از زنگیت را در کنارم هستی و نفس میکشی ... چقدر زیباست زندگی وقتی که در خوشی ها زل زده به یکدیگر میخندیم و در ناخوشی هایش دست در دست هم یکدیگر را تنها نمیگذاریم ... چقدر گواراست آن حضوری که در کنارم داری و چه پر معناست آن بینشی که در دل می پرورانی.

 و اینک تویی که باید با سرمایه ی مهرت این کلام صادقانه را از من پذیرا باشی که هفتم شهریور بر تو مبارک باد. ثانیه ها روزها و سالها گذشته است و همچنان میگذرد اما معجزه ی خلقت این است که ما با گذر زمان از هم نمیگذریم.

و این شاخه های گل رز تقدیم مهربانی وجودت ... پاینده باشی و پیروز

دم دمای اخر بود و عموها داشتن میخوندن " خداحافظی سخته ولی چاره نداریم پس همه ی شما رو به خدا میسپاریم ..." با شنیدن این شعر همه ی خوشی ادم نابود میشد. دیدن اینکه عموها داشتن میرفتن نگرانم میکرد ... حالا دیگه عموها رفته بودن و سالن هم خلوت شده بود فقط من و لیدا و مامانم وسط سالن خالی مونده بودیم (میخواستن در رو ببندن و سالن رو برای سانس بعد اماده کنن) اون موقع حس غریبی داشتم کشش عجیبی من رو هل میداد تا برم اون جلو و پشت سن رو ببینم (ولی یه قدم که میرفتم جلو دو سه قدم برمیگشتم عقب) دلم نمیخواست سالن رو ترک کنم ولی بالاخره رفتیم بیرون. اونجا دو برابر سالن شلوغ بود (هم مردمی که توی سالن بودن هم اونایی که برای سانس بعد اومده بودن جمعیتشون خیلی بود) سوار ماشین شدیم و داشتیم برمیگشتیم خونه. حتی اون موقع به اندازه ی وقتی که چند روز از اجرا گذشت بهت زده نبودم (به قولی شاید تنم گرم بود) نمیدونم روزهای بعد رو با چه حال و هوایی سپری کردم فقط این یادمه که تماشا کردن فیلم اجرا اونم هر روز شاید دلگرمم میکرد ... روز اجرا سه شنبه ۲۷ فروردین بود و شاید طرفای بیستم اردیبهشت وبلاگ رو پیدا کردم. لحظه ی اولی که با وبلاگ رو به رو شدم فقط از اون همه عکس خوشکل ذوق کردم (چون خودم برنامه های قدیم عموها رو ندیده بودم دیدن بیوگرافی برنامه ها و چندتایی عکس از اونا خیلی خوشحالم کرد) یادمه اون روز لیدا خونه نبود و شب وقتی از دانشگاه برگشت همه چیز رو با اب و تاب براش تعریف کردم ... بذارید یه کم فکر کنم ... گمونم اولین کامنتی که توی وبلاگ گذاشتم نوشته بودم "شما به راهتون ادامه بدید ما پشتتون هستیم" (یه چیزی تو همین مایه ها بود) ... البته نا گفته نماند که فکر میکردم این وبلاگ مال کسی هست که حتما خیلی از عموها خبر داره .. کم کم با خوندن کامنت ها داشت باورم میشد که وبلاگ عموهاست ولی تا اون موقع که عمو گلی برای اولین بار به وبلاگ اومدن یقین نداشتم. یادش بخیر چه روزگار خوبی بود ...  هر روز صبح به یه امید تازه چشم باز میکردیم و طپش های قلبمون رو روی تک تک اون لحظه های خوب تنظیم کرده بودیم. نفس هامون با هر پست و کامنت گرم و گرمتر میشد. تک تک کلمه های هر جمله اون موقع ها طعم و مزه ی خاصی داشت. دلهامون با ارتباط ها صفا پیدا میکرد.  بالاخره روزها و ماه ها گذشت و ما با وبلاگ و عموها زندگی کردیم (قبلا هم عموها جزئی از برنامه ی زندگیمون بودن ولی با این اوضاع بیشتر حضورشون ملموس بود) ناگفته نماند که همین امروز ۲/۶/۸۸ که مدت ها از روز اول میگذره ارتباط ها تنگاتنگ تر و یه جورایی طعمش عوض شده ولی باز هم خوشمزگی خودش رو داره ... حالا عموها اعضای خانواده ما شدن و فیتیله بچه ی کوچکی از این خانواده که هم شیرین زبونه هم خوشکل و زبر و زرنگه. و امروز یکی از قشنگ ترین ارزوهامون اینه که تا عمر داریم صدای ضربان قلبش رو بشنویم و تک تک نفس هاش رو با خوشحالی بشماریم.

هوای گرگ و میش صبح روز سه شنبه بود و من راهی مدرسه شدم (ساعت چهار یا چهار و نیم اجرا بود) من اون روز مال خودم نبودم. مال کلاس درس و مدرسه هم نبودم. یه حس اشنا توی وجودم جوونه زده بود. انگار این اولین کلمه از اون فال حافظ بود که داشت تعبیر میشد. یادم میاد زنگ اخر اقتصاد داشتیم. دیگه واقعا حوصله ی نشستن روی اون صندلی بی احساس و سفت و چوبی رو نداشتم. دیگه ساعت های اخر بود و ثانیه به ثانیه به لحظه ی موعود نزدیک تر میشدم. وسط اون گیر و ویر دبیرمون بعد از زنگ یک دقیقه همه رو توی کلاس نگه داشت تا مثلا به قول خودش یک دقیقه ی حروم شده ی کلاسش رو جبران کنه (همیشه عادتش بود) اون موقع من حتی به خودم هم فکر نمیکردم و فقط میخواستم سریع خودم رو برسونم خونه. همه ی دو ساعت کلاس یه طرف این یک دقیقه ی اضافی هم یه طرف (خدا میدونه اون یک دقیقه اندازه ی همه ی دو ساعت طول کشید) ... بعد از اون نمیدونم چه جوری خودم رو به خونه رسوندم (اتفاقا لیدا هم برای ساعت اجرا کلاس داشت) تا رسیدم خونه به گوشیش زنگ زدم ولی اون قطع کرد. دوباره زنگ زدم ولی بازم قطع کرد بار سوم که زنگ زدم گوشی رو برداشت ولی حرف نزد (از صداهایی که میومد فهمیدم سر کلاسه) باید صبر میکردم تا بابا بیان بعدش لیدا رو سر راه سوار کنیم و با هم بریم . بالاخره بابا اومدن و با مامان رفتیم (لیدا هم مجبور شده بود قید کلاس اخریش رو بزنه) خیلی اضطراب داشتم (نمیدونم چرا. همین الان هم موقع دیدن تک تک برنامه ها اضطراب دارم) نزدیکای محل اجرا که میرسیدیم ماشین هایی از کنار دستمون سبقت میگرفتن و بچه هایی همراهشون بودن (و به هم میگفتیم حالا ما چکار کنیم که بچه همراهمون نیست!!) دیگه جلو در محل اجرا بودیم و بچه ها دست در دست خانوادهاشون وارد محوطه میشدن (شاید اون موقع که داشتیم میرفتیم اونم بدون هیچ بچه ای خجالت کشیدم) قدم های اخر بود ... توی اون لحظه ها به هیچ چیزی فکر نمیکردم ... نمیدونم اون موقع طپش قلب داشتم یا نه ... ولی جمعیت به اون عظیمی رو که میدیدم بیشتر هول میکردم ... تنها صدایی که به گوشم میرسید صدای قوی موزیکی بود که از توی سالن میومد (داشتن بلندگو ها رو امتحان و چک میکردن) بالاخره از بین اون همه جمعیت من و لیدا با نشون دادن بلیط مون وارد سالن شدیم. خیلی ها هنوز تو سالن نیومده بودن و فقط تا ردیف سوم چهارم صندلی ها پر شده بود. ما هم رفتیم و همون جلو ها نشستیم (لیدا ناهار نخورده بود و حسابی هم خسته بود) پشتم رو به صندلی تکه زدم و دور و برم رو نگاه کردم ... دیگه اضطراب نداشتم ... همین جور که اطرافم رو نگاه میکردم یدفعه مامان رو دیدم (مامان قرار نبود بیاد ولی از همون جا بلیط تهیه کرده بود) با دیدنش خیلی خوشحال شدم واحساس کردم پشتم گرم شد. ساعت از چهار و نیم گذشته بود و سالن دیگه پر شده بود ولی خبری از فیتیله ای ها نبود تا اینکه ...

ادامه دارد ...

گفتم که ... اخرای اسفند ماه بود (طبق معمول کلاس و مدرسه روی آب) و بین اون شلوغ پلوغی ها یه کتاب حافظ توی دست بچه ها میگشت (منم که حسابی حافظ دوست!!) کتاب حافظ به دست من رسید  نیت کردم و صفحه ای برام باز شد (حیف که یادم نیست کدوم شعر بود) ولی دقیقا حافظ همون روز وعده ی این روزها رو داد. دقیقا یادمه وقتی که با دوستم تعبیرش رو میخوندیم دوتایی دهنمون از تعجب باز مونده بود ... بله! (نمیدونم چرا الان که دارم تعریفش میکنم یدفعه یه حالی شدم). خب بالاخره عید شد و من از خونه به خونه میدونستم که عموها ایران نیستن (راستش اصلا فیتیله ی تولیدی به دلم ننشست) هر روز صبح عین فنر پا میشدم و برنامه رو میدیدم (ولی اصلا از اینکه هفت نفر شده بودن خوشم نمیومد و این برام خیلی خسته کننده بود) ... روزهای عید هم یکی بعد از دیگری گذشت و گذشت تا اینکه یه روز یک شنبه برای خرید چیزی خانواده دنبالم اومدن تا من رو از مدرسه همراه خودشون ببرن (در صورتی که من باید توی مدرسه میموندم) سرتون رو درد نیارم بعد از اینکه کلی خیابون ها رو گشتیم دیگه حسابی اخر شب شده بود درست نمیدونم شاید حول و حوش ۱۰ شب بود و دیگه میخواستیم بریم خونه و از پیاده رو داشتیم عبور میکردیم که اقایی یکی از اون کاغذهای تبلیغ توی دستش رو جلو ما گرفت  ولی ما خیلی بی تفاوت داشتیم از کنارش رد میشدیم اما اقاهه همین جور حرف میزد و توضیح میداد ولی اصلا نمیشنیدم چی میگه (یه جورایی انگار قصد داشت حتما یکی از اون کاغذها رو به ما بده) منم برای اینکه دیگه توضیح نده و اسمون به ریسمون نبافه و راضی بشه کاغذ رو از دستش کشیدم بیرون. (در طول همه ی این خاطره ها و گوشه به گوشه ی اتفاق ها، میبینم با وجود اینکه از کنار دونه به دونه اش بی تفاوت میگذشتیم ولی تقدیر چیز دیگه ای رو میخواست و اخر هم کار خودش رو کرد، دست مریزاد به این تقدیر) خیلی بی منظور به صفحه ی کاغذ نگاه کردم که یدفعه عکس عموها رو دیدم (درست یادم نیست همون لحظه ی اول چه حسی داشتم ولی خیلی تعجب کردم و ذوق زده شدم) بی مقدمه از بقیه خواستم که همین الان بریم و بلیط تهیه کنیم اخه اجرا برای سه شنبه بود یعنی پس فردای اون روز. چون یکی از باجه های فروش بلیط همون نزدیکی ها بود موفق شدیم همون شب بلیط بگیریم ... اون شب توی اون خیابون ها که دیگه داشت مثل مغازه ها تعطیل میشد حس غریبی داشتم (پر از شوق بودم و دلهره) نمیدونم وقتی که توی ماشین نشستیم و داشتیم میرفتیم خونه به چه چیزایی فکر کردم ولی من دیگه اون ادم چند ساعت پیش نبودم. پر بودم از حسی جدید که تا حالا تجربه اش نکرده بودم و خیلی برام غریبه بود. شاید همین حس بود که بهم دلهره میداد. تنها چیزی که اون لحظه میخواستم گذر فردا و رسیدن به وقت موعود بود ... سرم پربود از قیل و قال و نمیدونم اون شب رو چطور خوابیدم. بالاخره فردای اون روز گذشت و خورشید سه شنبه طلوع کرد.

ادامه دارد ...